Σας παρουσιάζουμε τις νέες κατευθυντήριες οδηγίες και τις σημαντικότερες μελέτες που θα αλλάξουν την κλινική πράξη.
Heart Failure
2026 ESC Guidelines for the Management of Heart Failure
Μία από τις βασικές αλλαγές είναι η απλούστευση της ταξινόμησης της καρδιακής ανεπάρκειας: καταργείται η HFmrEF και πλέον ορίζονται HFrEF με LVEF <50% και HFpEF με LVEF ≥50%.
European Heart Journal
https://doi.org/10.1093/eurheartj/ehag100
Οι πρώτες οδηγίες της ESC για την καρδιακή αποκατάσταση. Τονίζεται ότι η αποκατάσταση δεν περιορίζεται στην άσκηση, αλλά αποτελεί ολοκληρωμένη παρέμβαση που περιλαμβάνει εκπαίδευση, ψυχολογική υποστήριξη και τροποποίηση παραγόντων κινδύνου.
Οι πρώτες οδηγίες της ESC ειδικά για τη συνύπαρξη καρδιαγγειακής και χρόνιας νεφρικής νόσου. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην έγκαιρη αναγνώριση της νεφρικής δυσλειτουργίας, με συστηματικό έλεγχο νεφρικής λειτουργίας και λευκωματουρίας στους ασθενείς με καρδιαγγειακή νόσο.
Η προηγούμενη αριθμητική ταξινόμηση των εμφραγμάτων αντικαθίσταται από τρεις κύριες κατηγορίες: πρωτοπαθές, δευτεροπαθές και σχετιζόμενο με επεμβατική πράξη έμφραγμα. Παράλληλα, διευκρινίζονται περισσότερο τα κριτήρια μυοκαρδιακής βλάβης και ο ρόλος της τροπονίνης και της απεικόνισης.
Μελέτες που Ξεχώρισαν
Ένα μοντέλο φροντίδας συντονισμένο από ειδικά εκπαιδευμένους νοσηλευτές και με ψηφιακή υποστήριξη αύξησε τις ημέρες ζωής εκτός νοσοκομείου και συνδέθηκε με 22% χαμηλότερη θνητότητα στα δύο χρόνια.
Σε ασθενείς με πνευμονική υπέρταση λόγω αριστερής καρδιακής νόσου και καρδιακή ανεπάρκεια, η απονεύρωση της πνευμονικής αρτηρίας επιπλέον της φαρμακευτικής θεραπείας μείωσε την κλινική επιδείνωση και τα υποτροπιάζοντα επεισόδια καρδιακής ανεπάρκειας.
Σε άτομα ≥70 ετών χωρίς γνωστή καρδιαγγειακή νόσο, η ατορβαστατίνη μείωσε κατά περίπου 30% τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα, χωρίς όμως να παρατείνει την επιβίωση χωρίς αναπηρία.
Η χορήγηση evolocumab ήδη πριν από την PCI, μαζί με εντατική υπολιπιδαιμική αγωγή, οδήγησε το 82% των ασθενών στον στόχο της LDL-C, έναντι 40% με τη συνήθη αντιμετώπιση. Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στα κλινικά συμβάματα στον πρώτο χρόνο.
Η προσθήκη milvexian στην αντιαιμοπεταλιακή αγωγή δεν μείωσε τον καρδιαγγειακό θάνατο, το έμφραγμα ή το ισχαιμικό ΑΕΕ. Παράλληλα, δεν αύξησε τις ενδοκράνιες ή θανατηφόρες αιμορραγίες.
Σε ασθενείς με STEMI και πολυαγγειακή νόσο, η πλήρης επαναιμάτωση με βάση τη λειτουργική στεφανιογραφία μείωσε σημαντικά τα καρδιαγγειακά συμβάματα σε σύγκριση με την καθοδήγηση μόνο από την κλασική στεφανιογραφία.
Σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή και ενδιάμεσο κίνδυνο για ΑΕΕ, η χορήγηση DOAC μείωσε σημαντικά το σύνθετο τελικό σημείο σε σύγκριση με τη μη χορήγηση αντιπηκτικής αγωγής, χωρίς εμφανή αύξηση των μείζονων αιμορραγιών.
Η κατάλυση μείωσε τις υποτροπές της κολπικής μαρμαρυγής, αλλά δεν βελτίωσε περισσότερο την ποιότητα ζωής που σχετίζεται με την αρρυθμία σε σχέση με την εικονική επέμβαση.
Σε ασθενείς με LVEF 36–50% και ουλή στη μαγνητική καρδιάς, η εμφύτευση ICD δεν μείωσε σημαντικά συνολικά τον αιφνίδιο καρδιακό θάνατο ή τις σημαντικές κοιλιακές αρρυθμίες.
Το aficamten βελτίωσε σημαντικά την ικανότητα άσκησης και την κατάσταση υγείας σε συμπτωματικούς ασθενείς με μη αποφρακτική υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια.
Παρά τη σημαντική μείωση της transthyretin, το eplontersen δεν μείωσε σημαντικά τον καρδιαγγειακό θάνατο και τα υποτροπιάζοντα καρδιαγγειακά συμβάματα.
Σε ασθενείς με σοβαρή στένωση αορτής και στεφανιαία νόσο, η στρατηγική TAVI πριν από την PCI δεν ήταν κατώτερη από τη στρατηγική PCI πριν από την TAVI, επιτρέποντας μεγαλύτερη εξατομίκευση της σειράς των επεμβάσεων.
Η διακαθετηριακή επιδιόρθωση μαζί με τη φαρμακευτική αγωγή ήταν ανώτερη της φαρμακευτικής αγωγής μόνο, με λιγότερους θανάτους ή νοσηλείες για καρδιακή ανεπάρκεια και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Σε σταθεροποιημένους ασθενείς με αριστερή λοιμώδη ενδοκαρδίτιδα, η διάρκεια της αντιβιοτικής θεραπείας προσαρμοσμένη στην κλινική ανταπόκριση ήταν μη κατώτερη ως προς την ασφάλεια, αλλά συνοδεύτηκε από περισσότερες υποτροπές.
Pulmonary Embolism
PRAGUE-26
Κατευθυνόμενη με καθετήρα θρομβόλυση στην πνευμονική εμβολή
Σε ασθενείς με πνευμονική εμβολή ενδιάμεσου-υψηλού κινδύνου, η κατευθυνόμενη με καθετήρα θρομβόλυση μείωσε σημαντικά την πρώιμη κλινική επιδείνωση σε σχέση με την αντιπηκτική αγωγή μόνο, χωρίς σημαντική αύξηση των μείζονων αιμορραγιών.
New England Journal of Medicine
https://doi.org/10.1056/NEJMoa2608012